Ebu Muhammed el-Ceriri’nin şöyle dediği hikaye olunur:

“Can çekişme halinde iken Cüneydi Bağdadi’nin (ks) yanındaydım. O gün Nevruz’a rastlayan Cuma günüydü.

Aileden devlete varıncaya kadar her kurumun ayakta kalabilmesi için bir takım kaideler vardır. Bu kaidelere uyulmadığı zaman, o kurumun ayakta kalması mümkün olmaz. Arkadaşlıklar arasında da bir takım kaidelere uyulması gerekir. Bu kaide ve prensiplere uyulmadığı takdirde arkadaşlıklar çabuk bozulur.

Anne ve babanın çocuğuna karşı vazifeleri, esas itibariyle doğumdan sonra başlasa da; çocuğun ana rahmine düşmesine, hatta babanın, anne adayını tercihine kadar uzanır.

Doğumdan sonraki ilk günlerde, ebeveynin çocuğu için yapması gereken görevleri, ana hatlarıyla vermeye çalışalım:

Allah (cc) yüce kitabında biz mü’minleri devamlı kendisini hatırlamaya ve anmaya çağırıyor. Kim Allah (cc) tarafından anılmak istemez ki?
“Rabb’ini alçakgönüllülükle, korku ve duyarlılık içinde sesini yükseltmeden, sabah akşam zikret ve sakın umursamaz kimselerden olma...”
(Araf: 7/205)