"Anne girdin düşüme./ Yorganın olsun duam;/ mezarında üşüme." (N.F.Kısakürek)
Annenin çocuğuna karşı şefkat duygusu daha o bedenine düştüğü andan itibaren başlar. Artık anne onun için yer, içer ve uyur. Canına can katılmıştır ve taşıdığı emaneti birken iki olmuştur.

 Bebek dünyaya geldikten sonra ise artık tüm kaygıları, endişeleri, sevinç ve hüznü onun üzerinden olur. Artık iki kez korkar, iki kez umutlanır, iki kez hayal kurar, iki kez endişelenir. Hayata dair tüm planları, bakış açısı çocukları üzerinden şekillenir. Çocuk sayısına göre katlanır.

Cep dikmeyi unuttukları bir çocuk fistanı gibiyim; bu hasret nereme sığacak?..

Ellerim boşluğa boşluğa gidiyor... Dünyada basacak yer bulamayan sarhoşun dolaşık ayakları gibi; karışık parmaklarım üzerimde sığınacak bir kuytu bulamıyor...

Aklım, yangında gevreyip kalmış son dala tüneyen kuş gibi;
Şaşkın!..

Nazânıma mektuplar-5

Özür dilemek de, affetmek de büyük birer erdemdir...
Hatalar elbet yapılır ve kırılanlar elbet helal eder hakkını.

Fakat camı kıran ile kırılan camı ayakta tutmaya çalışan arasında fark vardır.
Bak, sana bir hikâye anlatayım da; dersini kendin çıkar içinden...