Her sıkıntıdan, her beladan daha büyük sıkıntı ve daha büyük bela vardır. Bunun için başamıza bir bela geldiğinde öncelikle daha büyüğü gelmediği için şükretmeliyiz. Çünkü “Beterin de beteri var!” 

Eski zamanlarda, bir Derviş Mehmet varmış. Aylardır işsiz olan Derviş Mehmet, o akşam yine eli boş olarak evine döner. Hanımının artık sabrı taşar ve kapı dışarı eder.

Sabah kalktım. Güzelce kahvaltımı da yaptım ve işe gittim.

Klasik bir gün... Diğerleri gibi, sıradan bir başlangıç...

Nöbetçi arkadaştan öğrendiğime göre, gece problem çıkmamış cihazlarda. Bu iyi haber işte! Zaten dünden devam eden 2 tane sistem arızası vardı.

Cihaz odasındaki klimalar da problemli. Hem de ta kurulduğu günden beri!

Bugünde firmanın birinden eleman gelecek, onlarla ilgilenmem lazım. İş çok bugün! Akşamı nasıl ederim bilmem. Bu hafta çok yoğun geçecek. Sezonda başladı malum. Beklentilerimiz epey yüksek.

Vaktiyle Bağdat'ın eşrafından hali vakti yerinde, zengin müslümanlardan oluşan bir kafile, Hacca gitmek niyetiyle yol hazırlıklarına başlamışlar. Yine o civarda oturan fakir, son derece saf, çok temiz, salih bir zat yaşamaktaymış. Ve Hacca gitmek üzere hazırlık yapan bu kafileyi haber alır alınca kendi kendine:

 “Madem Hacca giden bir kafile var, ben de onlarla birlikte gideyim” diye düşünmüş. Böylece o da Hac yolculuğu için hazırlıklara başlayıp, kendine göre gerekli ihtiyaçlarını temin etmiş ve vakti gelince de bu hacı kafilesine katılarak yola çıkmış.

 Ehlullah’tan Cüneyd el Bağdadi’ye bir kuş hediye ettiler. O da bir müddet sonra salıverdi. Sebebini soranlara şu cevabı verdi: Kuş bana dedi ki:

-Ey Cüneyd! Sen sevgililerle konuşmaktan zevk alıyorsun, bana sıra gelince kapıyı yüzüme kapatıyorsun. Olur mu böyle şey? Ben de salıverdim.

Salıverdikten sonra kuş yine dedi ki:

-Kuşlar Allah’ı zikrettikleri müddetçe kapana düşmez, yakalanmazlar. Ben hayatımda bir kerecik Allah’ı zikirden gaflet ettim, hemen yakalandım.