Aradan uzun yıllar ve hayatın çeşitli merhalelerinden geçtikten sonra iki eski arkadaşın birbirlerini tanıması hayli zordur. Kader onları ikinci bir defa yan yana getirdiğinde birbirlerini hiç tanımadan kendi yollarına gitmeleri işten bile değildi. Ses. İnsan sesi. Geçen yılların ardından değişmeden kalabilen tek ipucu.

Çocukluğumdan beri dar mekanlardan sıkılır ve bu tür yerlerden feryat edercesine uzaklaşırdım.İleri yaşlarda bunun bir hastalık olduğunu anlamış, fakat bu illetten bir türlü kurtulamamıştım... Oysa ki dar mekanlara, şimdi ister istemez girecektim...
Beni sarıp sarmalamışlar ve uzunca bir tabuta yerleştirmişlerdi. Çevremde dolaşanların sesini gayet iyi duyuyor ve gözlerim kapalı olmasına rağmen, her nasılsa onları görebiliyordum...

Günlerden bir gün, köylerden birinde, adamın birinin eşeği, kuyunun birine düşmüş. 

Niye düşer, nasıl düşer sormayın.

Eşek bu. Düşmüş işte.

Belki kör bir kuyuydu, ağzı tahtayla kapatılmıştı belki, üzerine de toprak dökülmüştü.

KÖYÜN BİRİNDE YAŞLI, çok fakir bir adam varmış.. Ama kral bile onu kıskanırmış.. Öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki.. Kral at için ihtiyara nerdeyse hazinesinin tamamını teklif etmiş ama adam satmaya yanaşmamış..

"Bu at, bir at değil benim için.. Bir dost.. İnsan dostunu satar mı?" dermiş hep..

Bir sabah kalkmışlar ki, at yok..