“Dikkat ediniz ki, insanın cesedinde bir et parçası vardır.
O et parçası sâlih oldukça bütün vücuddaki âzâlar sağlam olur.
Eğer o fâsid olursa bütün cesed bozulur.
O et parçası kalptir.” (Hadîs-i Şerif)

Kalbine iyi bak sevgili sûfî… Mevlânâ’nın Uzak dediğin yer ancak bir karış diyerek adres verdiği kalbine… Aşk’ın Hüsn için nice basamaklardan geçip, nice engelleri aştığı kalp ülkesine…  Sedef içinde inci gibi parlayan kalbine…

Kızılelmam... Ve beni, benden büyük bir güçle kendine çeken, ufkun ardındaki mıknatısım...

Sen benim hep noksanım, hep eksiğim... Ve ben sensiz hep noksanım, hep eksiğim.
Yarım elmam...

Varsın... Ama, yok kadar uzakta!

“Kendine iyi bak” bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde...

"Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.”

Gözbebeğinize düşen her ışık demetini sonsuz prizmalara vuracaksınız.Dudağınıza değen her nimete bir kainat dolusu selam göndereceksiniz(*).Yüzünüze dokunan her hava zerresi ruhunuzun esintisine katacaksınız.Temas ettiğiniz her şeyde, vardığınız her yerde, varlığınızı her dem çoğaltacaksınız.Bakışınızı her gün yeniden yeniye ayarlayacaksınız.

Kaygan zeminde nasıl kalıcı olunur? Dünyanın durmadan dönüşü değişkenliğin açık bir görüntüsü değil mi? Kazanmalar ve kaybetmelerin sabit olması demek böylesi bir dönüşün olmaması, hayatın durması demek. Bu değişim ve dönüşüm zamanın sonuna kadar devam edecek. Yarınları kazanma adına bugünleri ziyan ederiz de haberimiz olmaz, “rahat yarınlar” gelmez bir türlü, hazır zamanlar üzüntü ile erir gider.