Her an herşeyden sıkılabilirim. Bu huyum gittikçe sarıyor ruhumu… Tüketim toplumunun bir parçası mı oluyorum?

Hergün aynı tabakta yemek yemekten, aynı bardaktan su içmekten, aynı siyah bıçakla kesmekten, aynı renksiz çelik tencereyi kullanmaktan sıkılıyorum. Öyle ki dümdüz, tek renkli karabiberlerden bile sıkılıp, beyazı ile karıştırıyorum onları.

Bu nesil başka nesil! En çok sevdiği şeyler kahkaha, imaj ve para. Ota-bota gülmek, üzerinde markalarla görünmek ve kısa yoldan köşeyi dönmek!

Aman, hayat nedir, hayatın anlamı nerededir, insanın bu kâinattaki yeri nedir vs. gibi ciddi sorular sormayın onlara. Çünkü, onlar için hayat nihayetinde "koca bir eğlence merkezi!" Hayatın anlamı, "gülmek, eğlenmek ve (güya) mutlu olmak."

Cahiliye toplumunda insanlar, kurallarını kimin koyduğu belli olmayan, fakat herkesin sorgulamasız kabul ettiği bir yaşam şekline tabidir. Bu yaşam şekli, insanların her duruma göre farklı bir takım suni roller ve savunma mekanizmaları geliştirmesini gerektirir.

Kimi zaman kibir, kimi zaman eziklik, kimi zaman da şımarıklık olarak karşımıza çıkan bu kötü ahlak özellikleri, cahiliye toplumu tarafından zaman içerisinde normal karşılanmaya başlanan karakter bozukluklarıdır.

Hemen hemen bütün yetişkinler, dakikada ortalama 150–250 kelime okuyabiliyorlar. Bu rakam, hızlı okuma çabalarının bırakıldığı ilköğretim eğitiminde ulaşılan hız.

Hayatımızın geri kalanında aynı tempoda okumayı sürdürüyoruz. Oysa insan beyni dakikada en az 600 kelimelik bilgi tüketebiliyor. Okurken 200 kelimelik bilgi akışı gerçekleştiğinde ise ‘boşluk’ oluşuyor. Bu boşluklarda ise seyahate çıkıyoruz.