Siyah beyazdan renkliye dönüşen fotoğraflar...**

Bir "Heim" odasında radyo başında çekilmiş siyah beyaz fotoğrafları gelirdi, hasret kokan mektuplar içinde....

Bizden siyah okul önlüklerimiz içinde çekilmiş, arkaları "Seni çok özledik" le biten notlar yazılmış siyah beyaz fotoğraflar giderdi "West Germany" adresli zarflar içinde...

Sözsüz konuşabilmek güzel şey olsa gerektir.
Susmak ve anlamak, susarak anlatmak güzel şey.
Kelimeler elbette konuşabilmemiz için var.
Ama sükûtun bir ihtişamı yok mu sizce de?

Hani iki talebesi bir Allah dostunu ziyarete giderler.

Çocukluğumuzdan beri hep sonbaharı bize hüzün mevsimi diye anlattılar. Hazan mevsimi dediler.

Sararan, kuruyan düşen yapraklara gözyaşı akıttırdılar. Hatta şarkı bile yaptılar sonbahar hüzünlerinden. "Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştim. Biliyorsun seni ben sonbaharda sevmiştim. Her sonbahar gelişinde, sarı sarı yapraklarda, kuru dallar arasında sen gelirsin aklıma". Ya da "Ömrümüzün son demi, sonbaharıdır artık. Maziye bir bakıver; neler neler bıraktık".

Sahurla Seher arası, bereket yağmurlarının derya derya aktığı demler… Derin tefekkürün zikirle buluştuğu sular, hikmet susuzluğunun giderildiği, saniyelerin saat, saatlerin gün olduğu zamanlar… Vaktin kadrini bilenler için bulunmaz şevk serinliği, istemenin en verimli anları…

 Hayrı, hakikati arayanların idraklerinin açık, duyguların canlı, zihinlerin parlak olduğu, sonsuzluğun nefeslendiği huzur haller geçidi… Geçmiş geceden güne iyi başlamanın anahtar açılımı, doğumun ışık ışık serpildiği sonsuzluk huzmeleri…

Konuşarak bulunsaydı çareler;

Çaresizler masallarda yaşardı.
 

Konuşarak doyurulabilseydi açlar;

Yeryüzünde aç insan kalmazdı.