[Veda Ramazani veya Elveda ey Sehr-i Ramazan]

Ramazan’a “merhaba”larla girmek varken, oun “elveda”larla karsilamak da ne demek oluyor, diyebilir çikip da birisi. Sonda söylenecek sözü basta söyleyeyim: Veda psikolojisiyle geçirilen bir Ramazan ayi, ihsan suuruna daha yakin, gaflete daha uzaktir; riza-i ilahiye daha yakin, nefis ve seytana daha uzaktir.

Şöyle ta gerilere bakıyorum Adem Aleyhisselamdan günümüze kadar kaç tane insan bu dünya denilen sahnede boy gösterdi diye? Belki milyarlarca... Sayısını hatırlayamam. Ama hangilerinin içlerinde VEFA duygusu vardı diye sorsam kendi kendime... Tahmin ediyorum milyarlardan milyona, milyonlardan yüzbinlere ve belki de daha aşağı rakamlara inerim.

O zaman nedir bu rakamları gözümde küçülten VEFA... İnsanları sayı bakımından neden bu kadar aza indiriyor? Vefaya ulaşmak zor mu bu kadar? Yoksa ulaşmak mı istemiyoruz?

Yeni tanıştığımız bir insana kullandığımız itina ile seçilen kelimeler, en sevdiklerimiz ile konuşurken nerelere giderler.      Neden bir yabancıya kıyasla daha özensiz davranırız en değerli varlıklarımıza.

Kimi daha çok önemsiyoruz.

 Şimdi kendimizle yüzleşme vaktidir.

 “Ömürden gidiyor” der kimileri, güneşin batışı ile biten gün için.

 Kapı çalar...

Sabahın erken saatlerinde... Açarsınız. Sütçünüzdür gelen. Sütçünün litreliğinden kabınıza dökülen beyazlıkta sabahın güzelliğine kavuşursunuz. Gözünüzde pırıl pırıl bir sabah kahvaltısı canlanır. İçinizden “Bugün kahvaltıyı bahçede yapalım” diye geçirirsiniz...

•••