Sokaklarda bulunmaz, çarşıda pazarda satılmaz, dalda ya da tarlada yetişmez, filmlerdeki gibi hiç tanımadığınız “selam”lıklardan da çıkmazmış “dost”…

Muhabbeti özlenmez, karşılıklı çay içmelere iç geçirilmezse…
Havayla su sohbete katık yapılmaz, lafın beli beraberce kırılmazsa…
Uğrunda gözyaşı dökülmez, arkasından ağıtlar yakılmazsa…

Kolsuz, ayaksız, kanatsız kalmış bir kuştur yetim. Ağlar, yanaklarında kurur gözyaşı. Acıkır, midesinin konserini dinler kendisi. Duvar diplerinde çizer, yalnızlığın resmini. Boynu bükük olmayı en iyi onlar bilir. Masumiyet en çok onlara yakışır.

Stres merkezli birkaç yazı yazdım. Zaman zaman yazmaya devam edeceğim bu konuyu. Aslında böyle bir konu üzerinde yazı yazmama sebep olan iki gerçek var.

Birincisi öğrencilerim…

Sınavlar yaklaştıkça bir tedirginlik başlıyor. Sadece öğrencilerde değil ailelerinde de aynı tedirginlik var.