Hz. Aişe validemiz Peygamberimiz'le (Aleyhissalatu Vesselam) yeni evlenmişti.Eşinin kendisini sevip sevmediğini ; ne kadar ve nasıl sevdiğini merak etmekteydi.

Hz. Aişe validemiz bu düşüncesini Peygamberimiz'le (Aleyhissalatu Vesselam) konuşmadan edemedi.

"Ey Allah’ın Resulü,beni seviyor musun?

Dindar ve mütevekkil bir köylü varmış. Onun bir de inancı kısa bir hanımı varmış. Köylü adamın ne zaman bir şeyi kaybolsa hanımı feryadı basarmış. Adamcağız da hiç üzülmezmiş ve hanımına:

Abdullah bin Mübarek, bir gün yolda gidiyordu. Önünde birkaç koyunla bir çoban çocuk gördü. Ona acıdı ve; "Zavallı, çocuklukta çobanlık yaparsa, büyüdükte Allahü teâlânın ibâdet ve mârifetine nasıl erişir?" dedi. Sonra kendi kendine; "Gideyim, ona Allahü teâlâyı tanımakta bir mesele öğreteyim." deyip, çocuğun yanına geldi ve:

-Evlâdım, Allahü teâlâyı bilir misin? buyurdu.

Bâyezîd-i Bistâmî yağmurlu bir havada Cumâ namazına gitmek için evinden çıktı. Sağnak hâlde yağan yağmur, yolu çamur hâline getirmişti. Yağmur bitinceye kadar bir evin ihâta duvarına dayandı.

Çamurlu ayakkabılarını duvarın taşlarına sürerek temizledi. Yağmur yavaşlayınca câmiye doğru yürüdü. Bu sırada aklına bir mecûsînin duvarını kirlettiği geldi ve üzülerek;

Halîfe Hârûn Reşîd, atıyla giderken ihtiyar birisinin fidan dikmekte olduğunu görür ve onunla konuşmak ister:

— Selâmün aleyküm baba. Kolay gelsin, ne yapıyorsun?
— Görüyorsun ya, fidan dikiyorum.
— Bu fidan kaç senede meyve vermeye başlar?
— Yirmi-otuz senede.

— İyi ama baba, senin saçın sakalın ağarmış, iyice ihtiyarlamışsın. Şimdi bu fidanı dikiyorsun, ama ne zaman bunun meyvesini yiyeceksin? Ömrün yeter mi ki?

Hava sıcak ufuklar sarı ve zaman yuvarlanamayan koca bir kaya gibi!..
İki ayak şu yöne ve iki ayaksa bu yöne doğru toprakta izler bırakırken, karşılaşırlar...
Tesbihi cebinde, dudakları kıpırdayan derviş; başını kaldırıp, güneş tarafından gelen karaltıya bakar, kısılmış gözleriyle...

TASAVVUF YOLUNUN belki de en büyük ismi Abdülkâdir Geylani, Hazar denizinin güneyindeki Geylan kasabasında yaşayan bir seyyidler ailesine mensuptu. Peygamber soyundan gelen başka birçok kişi gibi, o da daha çocukken, dinî ilimler tahsiline başlamıştı. Kendisi henüz gençliğe adımını yeni atmışken, annesi, vefat eden babasının mirasından onun payına düşen seksen altın lirayı ceketinin içine dikkatle dikerek, daha fazla dinî eğitim alması için onu Bağdat’a gönderdi.

Şeyhlerden biri (Ebu Tahir Haremî) bir gün eşeğe binmişti. Merkebin yuları müritlerinden birinin elindeydi. Böyle pazarda ilerlerken adamın biri: Bu şeyh zındıktır! diye bağırdı. Bu sözü işiten mürit üzüldü ve şeyhin dervişi olmanın gayreti ve şevki ile böyle bağıran adama taş atmaya teşebbüs etti. Derken, pazardaki herkes ne oluyor diye telaşa kapıldı. Ebu Tahir Haremî Hazretleri sıkıntıda kalan müridinin kulağına eğilerek dedi ki: