Cenabı Hakkı’n, mensubu kılmakla bizleri şereflendirdiği Yüce Dinimiz İslamiyet, insanların ve cinlerin hem dünyada hem de ahirette saadet ve selameti için gönderilmiştir. Yüce kitabımız Kur’an-ı Azimü’ş-Şan, bu saadet ve selametin nasıl elde edileceği hususunda bizlere en doğru yolu göstermiş; O’nu bize tebliğ eden Peygamber Efendimiz (s.a.v.), hayatının her safhasında, bizler için “üsve-i hasene-en güzel numune” olmuştur. Rasulullah (s.a.v.) Efendimiz’e “anam babam sana feda olsun Yâ Rasulellah” diye hitab eden, O’na yardım hususunda vatanlarından, mallarından, evlatlarından ve
İslam Dini'nin karşılaştığı en tehlikeli hareket olarak sayılabilecek 'Oryantalizm Hareketleri' Haçlı Seferleri'nin gizli casusları olan oryantalistler tarafından, sinsice sürdürülen fitne ve fesat hareketidir. Müslüman Doğu Medeniyeti'nin (din, edebiyat, dil ve kültürü içine alacak şekilde) bütün unsurlarını inceleyerek, İslam Dünyası hakkında batılıların sistematik bir bilgiye sahip olmalarını sağlayan, İslam ve batı medeniyeti arasındaki mücadelede batı lehine veriler elde etmeye çalışan bir akımdır.
Eğer kimin cehenneme gideceğini Allah biliyorsa, niye emirler ve yasaklar bildirdi? Hayrı ve şerri Allah yaratıyorsa, şer işlerimizden niçin sorumlu oluyoruz?
CEVAP: Hayır şer, Allahü teâlânın yaratması iledir. Sevap ve günah insanın irade-i cüz’iyyesine bağlı kılınmıştır ki, buna kesb denir.
Milletimiz vefat eylemiş mü’minlere Allah’tan rahmet dilerken, hayatta olanları andığında; «Allah selâmet versin.» diye dua eder. Yanlarından ayrılanları, «Selâmetle!» diye uğurlar, seferden «sağ-sâlim dönmeyi», bâdireleri «sağ-sâlim atlatmayı», belâ ve musibetlerden, zor durumlardan «sağ-sâlim çıkmayı» diler. Ne de olsa «selâmeti dua etmekte buluruz».
Cidde havaalanından Mekke'ye karayoluyla gidiliyor. Yol boyu, telbiyelerle aradaki mesafeyi eritmeye çalışıyoruz. "Lebbeyk, Allâhümme Lebbeyk!" nidaları, sadece Mekke yolunu kısaltmıyor; "Nerdesin?" diye soran Rabbimizin hitabına bigâneliğimizi de eritiyor; Rabbimizden uzaklağımızi da kapatmaya vesile oluyorlar: "Buradayım Yâ Rabb', buyur." Bizi O'nun emrine icabet etmekten alıkoyan putları, duvarları aradan kaldırmaya çabalıyoruz:
"İblis dedi: Baksana şu üzerime mükerrem kıldığın kimseye. Eğer beni kıyamet gününe kadar geciktirirsen, yemin ederim ki onun (dem'in) zürriyetini--azı müstesna olmak üzere--kandırıp kendime bağlarım." (İsra sûresi, 17:62)
İnsanın şu dünyaya gözünü açmasıyla birlikte harcanmaya başlayan ve asla geri getirilmesi mümkün olmayan tek şeydir zaman. Bir nehir gibidir; akar ve gider. Siz ya o akan suyu verimli bir nitelik ve nicelikle kullanıp birikimlere dönüştürür ve o birikimleri yine zaman içerisinde daha verimli, nitelikli alanlara akıtırsınız. Ya da, sizi o terkeder ve gider--siz daha ne olduğunu dahi anlayamadan. İşte bu nedenle ellerinizin arasından akıp giden ve hayatın belki de en temel gerçeği olan zamanı en verimli bir şekilde kullanmak, insanın en büyük ideali olmak durumundadır.
