Mehtabın geceyi sardığı zamanlarda, yıldızları üzerime yorgan yaptığım vakitlerde yağmurla ıslanmaktayım. Karanlıklara yâr diye yürürken ateş böceklerinin izinden, gönlüme sardığım sevgi damlasıyla, vuslatın serinliğinde üşüyorum. Sağanak yağmurlar yüzümü okşarken, dudaklarımda yarım kalmış bir türkü uyukluyor. Aşkın özlemi doğdu yine yüreğime gecede güneş gibi…

Çocukluğumuzdan beri hep sonbaharı bize hüzün mevsimi diye anlattılar. Hazan mevsimi dediler.

Sararan, kuruyan düşen yapraklara gözyaşı akıttırdılar. Hatta şarkı bile yaptılar sonbahar hüzünlerinden. "Düşen bir yaprak görürsen beni hatırla demiştim. Biliyorsun seni ben sonbaharda sevmiştim. Her sonbahar gelişinde, sarı sarı yapraklarda, kuru dallar arasında sen gelirsin aklıma". Ya da "Ömrümüzün son demi, sonbaharıdır artık. Maziye bir bakıver; neler neler bıraktık".

Hayattan keyif alabilmek için, hayatı beyin imbiğinden geçirip yürekte damıttıktan sonra yaşamak gerekiyor.
Biz ise tüm günleri tek gün gibi yaşamaktan fırsat bulup hayatın nüanslarına giremiyoruz…
Hayatın sırrını yakalamaya çalışmıyoruz…
Evet, her gün bir gün gibi yaşanıyor bizde hayat. Karbon kâğıdı ile çoğaltılmış bir birine benzer günler içinde kendimizi yitirmişiz…

O, ilkokul öğretmeniydi.

İri ve kara gözleri, uzun ve kıvrık kirpikleri vardı.

Mahmur bakışları, insanı etkisi altına alırdı.

Herkes onu aktris Belgin Doruk’a benzetirdi. O da bunu bilir, onu taklit ederdi.