El Harezmi, kendisini dinleyen kadıya; “Matematik doğru düşünme sanatıdır” der... “Dokuz kere dokuzu yüz kere hesaplasanız hep seksen bir çıkar. Ama beş kadı aynı davada beş ayrı hüküm verebiliyor!.. Hâlbuki ilahi adaletin şaşmaz kanunları vardır ki matematik buna benzer... Hakimler benliklerinden kurtulabildikleri ölçüde bu kesinliğe yaklaşırlar.

Hep şikâyet edip dururuz. Her şeyin tadı tuzu kaçtı diye. Evet, gerçekten nimetlerin yağmur misali bol olduğu günümüzde insanların hâl ve hareketlerinde yapmacık, gösteriş hâkim olduğu için tat tuz kaçtı.

Ortada yağ var, un var, şeker var; ama şöyle güzel bir helva kavuracak kabiliyetli ellerden mahrum olduğumuz için bir türlü soframıza leziz bir helva konulamıyor.

Şuna şaşırayacak mıyız: Yaşamadığımız bir hayata dair sorulduğumuzda... Oysa, özellikle bu yüzden, yaşamadığımız için sorumlu tutulmamız anlaşılabilir birşeyken.Anlaşılması güç olan, tam “burada,” tam da yaşamadığımız hayatın içinde, bu nitelikteki hayatın sorumluluğunu rahatlıkla taşıyor olmamız.

Bu rahatlık, sürdürülebilir kılıyor, ama hayatı yalnızca “sürdürülebilir” kılması onu insanî olmaktan uzaklaştırıyor. Soğuk, “mekanik” bir rahatlık.

Dil… İnsan yani. Anlaşmak, bozuşmak, mutluluk, acı, şöhret, yalnızlık, huzur, kötülük, aklınıza gelen ne varsa içine koyabileceğiniz bohçanız, dil…

Diliniz kimliğinizdir. Sarf ettiğiniz her kelime sizi ele verir. Çünkü size aittir. İçinizden gelendir. Başınıza olmadık belalar açan da, sizi, belki de hak etmediğiniz kadar yücelten de dilinizdir.

Kolsuz, ayaksız, kanatsız kalmış bir kuştur yetim. Ağlar, yanaklarında kurur gözyaşı. Acıkır, midesinin konserini dinler kendisi. Duvar diplerinde çizer, yalnızlığın resmini. Boynu bükük olmayı en iyi onlar bilir. Masumiyet en çok onlara yakışır.