Aradan uzun yıllar ve hayatın çeşitli merhalelerinden geçtikten sonra iki eski arkadaşın birbirlerini tanıması hayli zordur. Kader onları ikinci bir defa yan yana getirdiğinde birbirlerini hiç tanımadan kendi yollarına gitmeleri işten bile değildi. Ses. İnsan sesi. Geçen yılların ardından değişmeden kalabilen tek ipucu.

Rüzgarları rahmetinin önünde müjdeci olarak gönderen O’dur. biz ölü toprağa can vermek, yarattığımız nice hayvanlara ve insanlara su vermek için gökten tertemiz su indirdik. (Furkan, 48-49)

Gökyüzü bir anda karardı. Rüzgar başlamıştı. Cam açıktı. Pencere rüzgarın etkisiyle açılıp kapanıyordu. Zeynep korkuyla irkildi. Annesine seslendi.

Bir gün Mecnun hasta olup yatağa düşer. Tedavî için bir doktor çağırırlar. Doktor "Damardan kan almak gerek'" diyerek Mecnun' un kolunu bağlar. Tam iğneyi batıracağı sırada Mecnun bağırır;

"-Ey doktor, bırak! Ücretini al ve git. Bu hastalıktan öleyim, zararı yok. Vazgeç kan almaktan. "

Bundan yüzyıllar önce deniz aşırı, çok güzel bir
ülke varmış. Tabi her masalda olduğu gibi bu
masalda da o ülkenin bir kralı ve tabii ki bir
de prensesi varmış. Prenses dünyalar güzeli bir
kızmış. Kralın emri ile her gün prenses dolaşmak
için saray muhafızları ile birlikte sarayın
dışına çıktığında ona bakmak yasakmış.

Annesi çok enteresan bir hâdise anlattı:

Özürlü çocuğunun bu dünyada en çok istediği şey top oynamakmış. Fakat mahalle çocukları onu oyuna bir türlü almıyorlarmış. Garibim saha kenarına oturuyor, içini çekerek onları seyrediyormuş. Bıkmadan usanmadan; “Ben de oynasam.” diyor, ama her seferinde tersleniyormuş. Birgün bütün cesaretini toplayıp takım kaptanına sormuş: