Bazılarımızın işi neye benziyor biliyor musunuz?..
Misal ki; adam çıplak...
Değil toplum içinde giyecek, üstüne iliştirip sokağa, hatta kapısının önüne çıkacak bile elbisesi yok...
Ellerini açıyor ve yana yakıla yalvarıyor:
“Ya Rabiii, halimi görüyorsun...
Sonsuz hazinenden, bana ihsanda bulun!..”

Bitmez tükenmez bu gözyaşlarının ardından, bir de ne görsün;

Bulutlara dolaşmış bir uçağın, rüyalarında “hava limanlarını” görmesinden ne farkı var ki; burnunun, sabahları “kızkulesi” diye sızlamasının?..Kızkulesi,,, mıknatısındır;Seni bana bağlı kılan!..

Kaybolmuş gemiler için; uzaak, zayııf, cılıız, titreek, soluuk ve soğuuk bile olsa, bir deniz feneri ışığının ne demek olduğunu anlıyor musun şimdi?.. Duyuyor musun, soğuğu?..Üşüyor musun, korkuyor musun;titriyor musun?..Hadi, dokun sesime!..Tut, nefesimi; ve oğuştur, ısıt ellerini!..

Nazânıma mektuplar-5

Özür dilemek de, affetmek de büyük birer erdemdir...
Hatalar elbet yapılır ve kırılanlar elbet helal eder hakkını.

Fakat camı kıran ile kırılan camı ayakta tutmaya çalışan arasında fark vardır.
Bak, sana bir hikâye anlatayım da; dersini kendin çıkar içinden...

Her şeyi olanlara hep hayret ettim...

Öyle bir yokluk ki, önümde durmakta olan ilk nefes bile benim değil; içime sokulmadan! Baktım ki o zaman; her şey benim oldu! Şaşırdım; çünkü ne versem fazlasıyla geri geliyordu... Elinin tersiyle ittiğin her şeyin sana döndüğü bir yokluk duygusu, fakirlik hissi...Ama her an hazır bekliyordum... Neyi?..

Sabahın ışıkları akşamın karanlığında kaybolana kadar…günlerin haftalara, haftaların aylara, ayların senelere dönüşen yelpazesinde bir bir bitirmeye çalışmak dört mevsimi.

Hani beklenen biri var ya!.. onun için zamanın geçmesine bir üzülme değil bir sevinç vardır. Koparılan her takvim sayfası yerlere atılırken akabinde sayılı günlerin bitişinin bir emaresini taşımakta.