Tenimizdeki çizik olmadan nasıl anlamıyorsak canımızın incinebilirliğini, pişmanlığın sızısı olmadan fark edemiyoruz içimizde saklı masumiyetin kırılganlığını.Sessizce akıp giden suyun önüne çıkan bir çağlayan yahut kaya gibi suçlarımız; vicdanımızın sessiz bekçiliğini hatırlatırlar bize, girdaplar, fırtınalar katarlar masum sandığımız hayatımıza.

Özlemek ile, özlenmek arasındaki fark;
Sen ile ben arasındaki farktan fazla değil!..
.....
Anlıyor musun?..

Özleyen, ile özlenen...
Uçan bir ok;
Ve bekleyen bir hedef tahtası...

Aziz dost !..

Zorluklar karşısında ümitsizliğe kapılma.

Çünkü her şeyin bir sırası vardır.

Açlıktan sonra tokluk,

Uykusuzluktan sonra uyku,

Geceler… Gri tonlu, gizemli…

Bir gün, şehrin gürültülü caddelerinde, bütün sesler arasında en az kendi sesini duyan ve en az kendi sesini tanıyan, hayatın ağır yüküyle çok erken tanışmış bir çocukla karşılaştı. Oyun oynaması gerekirken, oyuncaklarını kucağına alıp pazarlara çıkaran bir çocukla.

Alfabeyi öğrenmesi gerekirken, sokakların bütün küfürlerini belki de anlamlarını bilmeden öğrenen, daha okul çağında kalem tutması gereken ellerini karanlığın koynunda kirletmek zorunda kalan bir çocukla...