Çoğu zaman “yola çıkmak”tan söz edince, aklıma hemen Yahya Kemal’in “Ufuklar” şiiri gelir. Çünkü yola çıkmak, her şeyden önce bir ufka sahip olmaktır. Bir ufkunuz olacak… Bir amacınız. Gideceğiniz bir menzil, varmayı hedeflediğiniz bir durak. Velhasıl, bir sevdanız olmalı.

Sen ister rota de, ister yol haritası. Ne dersen de… Ama yola çıkmak, önce bir ufuk sahibi olmayı zorunlu kılar. Yahya Kemal, “Rûh ufuksuz yaşamaz” der; sonra ekler,

“Kendine iyi bak” bir "veda" değil "elveda" cümlesidir çoğu zaman. O üç kelimeden çok daha fazlasını gizler içinde...

"Kendine iyi bak. Çünkü bundan sonra ben yanında olmayacağım. Olamayacağım. İstesem de istemesem de. Sevdim bir zamanlar seni, hala seviyorum ve benden sonra da mutlu olmanı istiyorum. Olur da bir gün dönersem seni iyi bulmak istiyorum.”

Temizlik yaptım bugün... Hem de tüm benliğimde... Kırgınlıklarımı dışarı çıkardım ilk önce... Görmenizi isterdim... İçimde ne kadar da büyük bir yer kaplıyorlarmış...

Kırgınlıklarımı atarken, bakmadım neydi onlar diye... Gelecek geçmişten çok daha fazla yaşanmaya değer... Onların yerine bağışlamayı yerleştirdim özenle...

Kıskançlığımı çıkardım... Meğer ben ne az kıskançmışım... Çok kolay oldu. Sevindim...

Âşkın bahsine ne kalem yeter ne de kelam; aşka dair ne yazılmış ne söylenmişse sade ve sadece girizgâh beyanındadır.

Âşık-maşuk-aşk üçgeninde payına âşık-ı sadıklık düşen bir kalemin noktasından çoğalıyor bu yazı. Yirmi birinci yüzyılın hissiyatına uyum sağlayamayan bir insanın nazarından kabarıyor bu yazı. Bu yazı ki baştan aşağı âh ve tepeden tırnağa aşk… Oysa aşkın ancak adı kaldı…

Başkaları sorduğunda onlara ne kadar harika, ne kadar muhteşem, Ne kadar olağanüstü olduğuna dair verecek onlarca cevabın var biliyorum. Bir kez daha aynı sözleri duyacağımı bildiğim için sormayacağım sana o soruyu…

Sormayacağım; çünkü hayatında yaşadığın bitmez tükenmez sorunları yüreğinin kanayışını, hayatının eksilişini, içinin daralışını, yaşama sevincinin tükenişini biliyorum…

"Sustum susmalardan medet umarak"  Özcan Ünlü

Susmak...
Söyleyecek sözümüz olsa da (olmalı), maksat hâsıl olmuyorsa,  söz gönülden gelmiyorsa; susmak...
Söz manadan kopuk ve sadece ‘laf' ise; susmak...
Söz beliğ bir ifade değilse, bizi ifade etmiyorsa, kalbe girmiyorsa, yankı bulmuyorsa, anlatamıyor ve anlaşılamıyorsa; susmak bir vazifedir.

Ölüm sendendir bana nedir taşlamak beni
Bana güldür çiçektir attığın her taş senin

 Şair Osman Sarı’nın “Taş Gazeli”nden alıntıladığım yukarıdaki mısralar ölüm kavramını ne kadar da munis hale getiriyor değil mi? Oysa ölüm munis midir? Azrail kime gülerek gelmiştir? Ya da ölüm meleğinin güler yüzle bize yaklaşması elimizde değil midir? Ölüm ve kabir karanlığını nura çevirecek imkanları yakalama fırsatı yaşam içerisinde bize verilmemiş midir? İnsanları en fazla, yakınlarının ölümü sevdiklerinin, dostlarının, ahbabının ölümleri etkilermiş.