“Dikkat ediniz ki, insanın cesedinde bir et parçası vardır.
O et parçası sâlih oldukça bütün vücuddaki âzâlar sağlam olur.
Eğer o fâsid olursa bütün cesed bozulur.
O et parçası kalptir.” (Hadîs-i Şerif)

Kalbine iyi bak sevgili sûfî… Mevlânâ’nın Uzak dediğin yer ancak bir karış diyerek adres verdiği kalbine… Aşk’ın Hüsn için nice basamaklardan geçip, nice engelleri aştığı kalp ülkesine…  Sedef içinde inci gibi parlayan kalbine…

Dönen kuşlar indi çoktan göçtükleri yuvalarına... Karıncalar deliklerini ve arılar peteklerini başladı doldurmaya. Mevsim, yaslandı yani bana doğru, hissediyorum.
Anladım ki; artık, geliyorsun...
*

Seni beklerken; portakal çiçeklerini ipe dizip bir taç daha yaptım...

Bilgisayarların küçülüp cebe girdiği çağdayız. Artık kimsenin kalem ile alakası kalmadı. Aksesuar veya nostalji olsun diye cebinde kalem taşıyan nadir insanlar da toplumdan yavaş yavaş çekilip gitmekteler.

Öte yandan bizler, yazı yazmak istediğinde derhal bir klavye başına geçen memurlar arttıkça ilerlemenin de hız kazandığını zannediyor ve bilhassa işyerlerimizde bilgisayar olmasına itina gösteriyoruz. Gelişmeyi, bilgisayar ile haşır neşir olmak zannediyoruz.

Kâinat sana hasret, insanlık sana susamıştı. İstikbâl karanlık, gönüller kapkaraydı. Karanlıkda sarhoşlar nâra savuruyor, zâlimlerin hayhuyu, mazlumların da âhu-vâhı duyuluyordu. İste sen böyle bir gecenin sabahında, karanlıkların içinden bir ışık tufanı, nur gibi doğdun. Ve "En Doğru Sözlü"nün sinesinde uğranılan bir kaynak olup gittin.