Büyüklerden biri şöyle demişti: -"Gerçek manada iman sahibi bir tasavvuf ehli, kendisini firenk kafirlerinden daha çirkin, daha kötü görmedikçe, o firenk kafirlerinden daha çirkin, daha kötüdür."

Bu sözün doğruluğunu anlamak için, Şemsüddin Habibuliah (k,s.) Hazretlerine sordular; -"Bu cümlenin manasında doğruluk derecesi nedir?. Halbuki tasavvuf ehli bir kimsede güzel sıfatlar bulunur.

Şemsüddin Habibuliah (k,s.) Hazretleri, şöyle buyurdular:
-"Efendim, Müceddidiye (İmam-ı Rabbani) yolunda olan büyüklerimizin bu sözlerini şöyle açıklamam mümkündür: Bu söz, "Kişinin nefsi, frenk kâfirinden, her alçak şeyden daha çirkin, daha kötüdür." manasınadır. Çünkü nefs her türlü şerrin menbağıdır.

Şayet tasavvuf ehli dışa bakar da; varlık yanını, emanet nurları gördükten sonra, kendi esas yokluğunu gözden kaçınrsa o zaman, bir iddiaya düşer ve kendi kendine bir dava güderek,

"Ben güneşim.." der. Bu, Hallac'ın "Hak benim" demesine benzer. Esasta o, mazurdur. 0 makamda Öyle görülmesi normaldir.

Çünkü, manevi sekir hali onu alt etmiştir. Öyle bir hale gelmiştir ki, varlıkla yokluğu ayırd edememiştir; iki yönü birbirinden ayıramamıştır. Böyle bir ayırd etme de o halde mümkün olmaz.

Böyle olsa dahi, bu görüşünde o, hatalıdır. Hallac-ı Mansur'un makamına gelen Hak yolcusu sâiliklerden bu gibi yanlışlıklar meydana gelmiştir. Bu yanlışlıklardan kurtulanlar; Resulüllah efendimizin (s.a.v.) bereketi ulaştığı ve Allah'ın koruduğu kimselerdir.

(Altun Silsile s.525)

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.