“Turnalar uçun...
Yayladan geçin...”

Namlunun gözü gibi baktı bana!..
.....
Biliyordum...
Şimdi ben, vurulacaktım,, hem de bir turna gibi;
Ve düşecektim, ayaklarına!..

Halbuki, uzuuundu yolum.
Uzundu ama, canıma doğrulmuş kara bir namlu deliği gibiydi bakışları...

Yolu uzundu her turnanın,, ama ben “sanacaktım” artık sadece, bu yolun uzunluğunu...
Uzundu yolum; döndüğünde bana, ve dosdoğru canıma doğrulduğunda bakışları, bir namlu gibi!..
Uzundu yolum...

Şimdi sanki, titreyen bir iskemlenin üstünde tünemeye çalışıyordum; boynumda ilmek...
Ben iskemleden, iskemle benden daha çok titriyordu!
.....
Yani, yolu uzun bir turna yere seriliyordu; bırakarak uzun yolunun üstünde hayallerini...

Halbuki vurulmak, yorulmaktır...
Vurulmaktır yorulmak veya yorulmaktır vurulmaktan kötüsü; gidenlerin ardından, bakakalmaktır!..

“Turnaları indirmeyin yerlere, onlar yüksekten uçar...
Turnalar elle sevilmez;
Dille sevilir, gözle sevilir, gönülle sevilir!..”

Namlunun gözü gibi baktı bana...
Öyle ki, anladım; bir turna gibi vurulacağımı ve gözümü yolumun üstünde bırakarak düşeceğimi, ayaklarına...
Anladım; yolum yolda kalacaktı, kanım toza karışırken!..
Ve sıcak bir namlu, kılıfına sokulacaktı...
.....
“Turnalar uçun... Yayladan geçin... Yarimi seçin, turnalar...”

Stop
Muammer Erkul
02 Mayıs 2008 Cuma

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.