|
 Can ‘a ıraksak, canan nerde?
Ne garib;
Buralarda terk edilen ile
Terk eden bir.
Ya “bir olan”a vefa ne alemde!
ı-
buralarda, bir “terkedilmişlik” seziliyor.
bir terk eden ; vefayı katleden ,
bir de terk edilen; mazlum, mahsun, vefası katledilen.
……
buralarda bir hüzün seziliyor şimdilerde ;
bir yorgunluk , umutsuzluk, çaresizlik.
mavisini yitirmiş yaşamak *; sema gri,
toprak , yağmur’a hasret , yağmur özü olan su’yun arayışında
su, özü olduğu insandan şikayetçi ;
özü su olan, su’yun katili şimdilerde..
buralarda bir “ terkedilmişlik” seziliyor…
-ıı-
buralarda bir “sevgisizlik” seziliyor
hakiki aşıklardan söz edilmez olmuş;
karın doyurmak için yazılan sevgi sözleriyle
doymaya çalışıyor, sevgiye aç yürekler.
yok yok! yürekler tanımamışlar,
mutlak sevdayı yüreklerine azık eyleyip yemeden doyanları,
halden anlayıp, hal diliyle her şeyi anlatanlar, tanıtılmamış buralarda
“rıfk” hiç kimsenin sıfatı olmamış ;
“güzel”, hiç karşılığını bulmamış ; yetim kalmış
buralarda hiç kimse “kardeş” olmayı teklif etmemiş
annesinin evladından başkasına,
buralarda bir “sevgisizlik” seziliyor….
-ııı-
buralarda bir “vazgeçmişlik” seziliyor;
her niyazın hemen bekleniyor karşılığı , niyazda ısrarcı olmanın,
acziyeti derin yaşamanın gerekliliği tartışılır olmuş.
şartlar değiştiği vakit , sevginin rotası değişivermiş ,
bir menzil seçmez olmuş artık insanlar
“ahsen”, hatrına fedakarlık yapılan değilmiş ;
güzeller hatrına yaşanır olmuş alem;
güzellerin hatrına söz eylenir; saz çalınır olmuş
buralarda bir’den vazgeçmişlik seziliyor….
-ıv-
buralarda bir “şükürsüzlük” seziliyor;
insanlar, teşekkür etmez olmuşlar birbirlerine;
herkes başarıyı , kendinden bilir olmuş
bundandır ki nimet, fark edilmez olmuş;
nimeti sahiplenmiş olanlar , “şakir “kelimesini sahiplenmemişler,
“şakir” halktan ırak düşmüş, kuytu köşeleri mekan bilmiş…
nimetin sahibi’ni fikredene de, sual soran kalmamış;
fikreden, yüreğinde yaşar olmuş “marifet” makamını,
marifete iltifat eden kalmamış…
-v-
buralarda bir “kararsızlık” seziliyor
zihinler , med-cezirler yaşar her eyyam-ı biyzde**
yürekler hep öteleri özler ;
ama ayaklarının bağlandığı kürenin, kurşundan olduğunu unutur olmuş
yürekler , özgürleşmeyi diler;
ama kendi dünyasının sınırlarını , birilerinin çizmesini bekler.
bir’in müjdelediği inşirahı dilerken diller,
birilerinin hatrına yaşanır hayatlar.
buralarda bir kara(rsız)lık seziliyor…..
-vı-
buralarda bir “terkedilmişlik “ seziliyor;
terk edenler , yeni terklere hazırlanırken
terk edilenler, acıyı boğazlarındaki düğümlerde hıfzederler;
hesap’ta şahidlik etsin diye…
terk edilenler ,rahatça ağlayamaz buralarda
çünkü ”sebepsiz ağlanmaz (!)”
….
buralarda öz’ü terk ediş seziliyor;
oysa öz’üyle dost olanlar, hiç yüreklerini terk etmemişti;
çünkü öz’le dost olmak, yüreği “amir” eylemeyi gerektiriyordu,
öz’le dost olmak, yürekle söz birliğine varmayı gerektiriyordu.
-vıı-
buralar çok garip; buralar, insana ırak!
can’a ırak!
canan’a ırak!
buralarda “yolcu” olmak gerek!
ve artık demir almak gerek!
…..
mola bitti; ama “can” sıkıldı….
….
nokta!
*ali çolak
**eyyam-ı biyz: dolunaylı geceler, beyaz geceler
(hadisteki ifade şekli alınmıştır.)
SARE NOKTA
 Beğendiğim metinlere ekle (1) | Görüntüleme sayısı: 96 | Arkadaşına gönder
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun. |
