İnsanlarla şehirlerin birbirlerine benzedikleri söylenir. Kim hangi şehre benziyor? Hangi şehir kime benziyor? Artık alın haritayı önünüze seçin kendinize göre bir şehir beğenin. Bu benzerlikleri kuranların en önemli tezi, her ikisinin de ruhlarının olduğudur. Yani her ikisi de canlı. Her ikisinin de kalbi var o hâlde. Ayrıca insanların sultanı olur da şehirlerin sultanı olmaz mı? Olur, tabiî ki. İşte dünya tarihinde bu unvana sahip olmuş nadir şehirlerden biri de İstanbul’dur. Peki, İstanbul’u kendinize ne kadar benzetebilirsiniz? Veya bir şehri kendinize benzetmek isteseniz hangi şehri, hangi yönüyle benzetirsiniz?

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (1) | Görüntüleme sayısı: 189 | Arkadaşına gönder

Cengiz Erşahin' in bir hikayesi var ya "kafesin içindeki hayat" diye. Hani "hayat" kafesin içinde çıkmak istediğinde kartal ona yardım edip hayatın bütün ürkekliğine rağmen onu gökyüzüne çıkartır ve onu en yüksek yerden yere bırakır. Hayat yavaşça aşağıya iner. Uçabildiğine inanamaz bir halde orada duran bir aynaya bakar. Ve aslında bir kuş olduğunu görür.

Yorumlar (1) | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 268 | Arkadaşına gönder

Bir kutup ayısı öyküsü vardır, iyi anlatamam ama şöyle:
Yavru kutup ayısı annesine sokulur ve sorar:
- Anne, senin annen de kutup ayısı mıydı?
- Evet yavrucuğum.- Peki onun annesi? - Evet yavrucuğum.
- Peki anne, babamın annesi babası da kutup ayısı mıydı?
- Evet yavrum.
- Peki onların anne babası da mı?
- Evet yavrum. Nedir bu merak, niye soruyorsun? Bizim sülalemiz binlerce yıldır kutup ayısıdır.
Yavru kutup ayısı biraz daha sokulur annesine ve der ki:

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (1) | Görüntüleme sayısı: 227 | Arkadaşına gönder

Yeni tanıştığımız bir insana kullandığımız itina ile seçilen kelimeler, en sevdiklerimiz ile konuşurken nerelere giderler.      Neden bir yabancıya kıyasla daha özensiz davranırız en değerli varlıklarımıza.

Kimi daha çok önemsiyoruz.

 Şimdi kendimizle yüzleşme vaktidir.

 “Ömürden gidiyor” der kimileri, güneşin batışı ile biten gün için.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 209 | Arkadaşına gönder

“Şans” dediğimiz tarifsizle, “talih dediğimiz” olgu şöyle kapımızın önünden geçerken bize uğramaz...

Çok istersek, yakalamaya çalışırsak semtimize uğrar...

Bunun da yolu, öncelikle bir hedef tespit etmekten, hedefe kilitlenmekten ve koşmaktan geçer.
Yani “şans” dediğimiz şey aslında “şans ” değil, çabalarımızla sunduğumuz fiili dualarımızın tarafından dikkate alınıp ödüllendirilmesidir.

Tırmanma işte o an itibariyle başlar ve bizim talebimizle Allah’ın muradının örtüştüğü yere kadar gider.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 197 | Arkadaşına gönder

Kızmaya zaman yetmez.

Bugün...
Evet, evet. Bugün, kızgın olduğun kim varsa karşısına geç.
Onun suratına dikkatle bak. Ta, gözlerinin içine...
Minicik pırıltıları yakalamaya, ifadeleri çözmeye çalış,gözbebeklerinde SON DEFA!!

Ve onun gözlerinden ayırmadan gözlerini, şu sözü hatırla :

Yorumlar (1) | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 217 | Arkadaşına gönder

Çok ilginç bir şekilde insanlar, iyi bir insan olmak ile sözlerini ve davranışlarını ayrı olgular olarak ele alıyorlar. Afrika'daki ya da yurdumuz dahil dünyanın dört bir köşesindeki yoksul insanlar için yardım etme çabasındaki birçok insan, en yakınından başlayan çemberlerdeki insanlara iyi davranmayı ve güzel sözlerle yaklaşmayı atlıyor.Yardımlaşma derneğinde çok etkin bir insan, basit bir bayram tebriğini yapmıyor. Bin kilometre ötedeki yoksul çocuklara eşya toplayan bir insan, arkadaşına verdiği sözü tutmuyor.

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 183 | Arkadaşına gönder

TENHALIĞIN hissettirdiği boşlukta günler deviren, tatilde çıkacağı seyahatin kendisine iyi geleceğini düşünen dostum, çıktığı seyahatin ilk durağında bana şunları yazmıştı: ‘İnsanın geçtiği her cümlede sanıyorum çokça acı var. Oysa biraz huzurdur istediğim... Geldiğim yerdeki tenhalık, bulunduğum yerdeki kalabalık problemi hiç değiştirmiyor. Hep kaos!’

‘İnsan gittiği yere kendisini de götürür’ sözünden ve bir iç değişim yaşamadan gerçekleştirilen her türlü ‘değiştirme’nin yaraya merhem olmadığından hareketle, cevaben şunu demiştim:

Bu yazıya ilk yorumu yazın | Beğendiğim metinlere ekle (0) | Görüntüleme sayısı: 312 | Arkadaşına gönder