Belki gelirim,

Bilmem ağlar mı yapraklar benim kadar yokluğunda
Çağırırlar mı seni benim gibi güneş yerine doğmayan güne
Bende bir karanlık varken ve uyuyamazken
Onlar gündüz mü ederler sensiz geceleri.
Benim sana yürüyen yollarımda dermanım ağlar
Bahara bahar denmez bu baharda sensizse...
Ve kalbimde güllerin en güzeli sen olmadan açmaz.

sevmek sadece cennetteydi... ama cennet de sevmekteydi!.

yağmura...
inceden yağmur damlıyordu
gözyaşlarım yağmurdu...
yürüyordum...
sırılsıklamdı her şey
aslında hiç bir şey
yağmur kadar masum değildi!..

Geçmişime bir göz attım bu gece,
Ömrümün çoğunu nisyanda gördüm
En sonunda ölüm amma netice,
Yine de nefsimi isyanda gördüm


Bir kapıdan bir kapıya yürüdüm,
Fâni tende bâki can’ı sürüdüm,
Hayat denen merdivende çürüdüm,
İnsanoğlunu hep hüsranda gördüm

ah! artık susmalıyım, kim anlar lisanımı
bu uğultu, izdiham, kalabalık tenhada
saklandım görünerek, bilmesinler sanımı
hep söyledim susarak, anlatırdım daha da…
 
her kim bana aşina, gördüğü ben değilim
ağyar mihman içimde, dışımda yâr ağlıyor
sorma halim ey nâdan, bir diğer sen değilim
içim ateş-i sûzan; başımda kar ağlıyor…
 
ben yine de beklerim ümidim var, korkum var
çatlasın artık koza kurtulsun can, gideyim

Karın yağdığını görünce
Kar tutan toprağı anlıyacaksın
Toprakta bir karış karı görünce
Kar içinde yanan karı anlayacaksın

Karlar sıcak sıcak saçlarına değince
Başını önüne eğince
Benim bu şiirimi anlayacaksın

Bu adam o adam gelip gider
Senin ellerinde rüyam gelip gider
Her affın içinde bir intikam gelir gider