Gönül ile aklı koydum kafese,
Biri; «Ümit» diyor, biri; «Kes!» diyor.
Çırpındıkça kaldım nefes nefese,
Biri; «Dayan!» diyor, biri; «Pes!» diyor.

Elim-kolum bağlı dursam burada,
Râzı olmaz, işkence var sırada.
Aman dostlar, kaldım iki arada,
Biri; «Çekiç» diyor, biri; «Örs» diyor.

Acıyla bilenip hıçkırmalıyım,
Paslı zincirleri ben kırmalıyım.
Çıkıp gerçekleri haykırmalıyım;
Biri; «Konuş!» diyor, biri; «Sus!» diyor.

Yüreğim yandıkça döndüm akkora,
Sabrım demir aldı, yelkenler fora.
Gitmek istiyorum çok uzaklara,
Biri; «Aman!» diyor, biri; «Es!» diyor.

İçimdeki cevher bir değil iki,
Her an birbiriyle savaşta sanki.
Ne zaman biter bu yaman çelişki,
Biri; «Sabır» diyor, biri; «Yas» diyor.

Gönül ile aklım sırdaş olunca,
Birbiriyle can arkadaş olunca,
Zor günümde bana yoldaş olunca,
Her gören; «Bir canda iki süs» diyor.

Bestami YAZGAN    

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.