İkindi...

Gün bitecek az sonra...

İçine dönecek çiçekler;

renklerini kaybedecek.

Ben biteceğim; veya

“bitiyorum” telaşlarının sularına

kağıttan kayıklar bırakacağım avare...

•••

İkindi...

Yüreğimdeki hançerin bilinmedik

bir el tarafından çekiliverdiği...

Kan sızıntısının,

kanayan açık yaraya döndüğü...

Belki de öldürdüğü...

•••

Akşam olur...

Acele ezanlarda, ecel korkusu...

Kendime “kendine gel!”

diye haykırdığım...

Veya bir şadırvanın açıkta sallanan

ampulünde nazlanan kirli sarı ışığa,

suyun aydınlığını kattığım...

Ah... Biliyorum;

hüzün kurtarmaz tek başına...

•••

Akşam olur...

İnadına akşam olur sanki...

Kaybettiğim...

Belki de hiç bulamadığım arayışın

üstündeki gölgeler bile görünmez.

Ben değil miydim günün ve güneşin gösterdiği gerçeklerden kaçan

ve korkan...

Suçlu benim...

Ben!

Bıçak sırtındaki cambaz!

Zaman değil...

•••

Bir mezartaşı kadar sessiz...

Ve ama dua kadar sıcak ümidim.

Ah şu ikindilere söz geçirebilseydim...

Dünya mı yüküm, ben mi yüküyüm?

Bilseydim...

•••

Birdenbire akşam oluverir...

Bir gün daha biner sırtıma,

içime sindiremediğim...

•••

Suçlu benim...

Ben!

Bıçak sırtındaki cambaz!

Çiçeklerin rengini çalan ikindi değil...

Zaman hiç değil.

Murat Başaran

zaferdergisi.com

Bu yazıya ilk yorumu yazın

Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilir.
Lütfen sisteme giriş yapın veya kayıt olun.